Documantaire Psychiatrie

Psychiatry: An Industry of Death

Ik heb er lang mee gewacht, maar nu zet ik de documantaire over de psychiatrie nu toch hier. Ik zou die niet kijken, onder de 20 jaar oud. Zo gezellig is het allemaal niet in de psychiatrie, waar ik-ook niet meer wegkom (bij GGz Breburg). Het kan dus ook een ander team zijn, dat gaat wel beter, maar ik ben van ongeveer 2022 t/m 2025 bezig geweest om weg te komen en -echt- niks lukte. Ik belde wel eens hulplijnen (politie, 0800-0113, luisterlijn) en ik hoorde daar wel eens, dat mensen die niet in de psychiatrie zitten, ook wel eens ergens niet fijn zitten, op werk, of thuis. Dan dacht ik, dat ik dan bij de GGz dat heb. En nog soms, dat ik moet schrijven, of praten als brugman, om iets wel, of niet gedaan te krijgen, terwijl ik denk, dat het toch andersom moet zijn?

Bij deze documantaire laten ze niet alléén ellende zien, maar ook hoe het anders kan, in de laatste delen. En ook dat iemand zegt, dat:
– Of: je doet of je er niks vanaf weet.
– Of: je doet er iets aan.

Dit is voorlopig weer wat ik kan doen, nu. Misschien morgen meer.

In ieder geval is dit het intro van een documantaire over psychiatrie. De rest staat op YouTube (een afspeellijst van 10 video’s).

Ik zou schrijven: “31 jaar in de psychiatrie en verschillende diagnoses. Dan zou het toch onderhand eens goed gaan, zou ik denken. Nou, ik voel me soms nog niet fijn, maar wat kan ik verder doen? En ik ben gewoon altijd patiënt.. Dag en nacht, 24-7. En ik denk, dat dat nooit meer stopt.”

En dat ik soms denk, dat er wel iets in zit, in de diagnoses in het DSM (nu 5) (handboek psychiatrie). Maar ik ben wel aan het zoeken gegaan, soms, op YouTube, over andere patiënten, hoe zij hun diagnose ervaren en een therapeute (YouTube: Kati Morton), die vind ik heel duidelijk. Maar dat ik daardoor wel duidelijker heb, welke diagnose’s ik heb, terwijl ik in 1995, of iets later, een diagnose kreeg (Schizo-affectieve stoornis = psychose gevoelig en manie/depressie ook), dat ik dacht: “Ok, ik ben blij dat het een naam heeft, maar ik wist totaal niet, wat dat betekende, toen, nu nog niet helemaal, ik ben geen psychiater, maar ik heb er genoeg aan, om te weten, dat het psychose-gevoeligheid èn depressief/manisch is, dat ik ook allebei zeker 1 keer heb gehad (manisch/depressief), maar dat is lang geleden. Ik kan nu (2026) ook best nog eens depressief zijn, maar niet lang. Misschien het “voordeel” dat ik alleen woon, dat ik ook boodschappen moet doen en een huishouden heb, dat ik eruit mòet. En dan neemt de depressie ook weer af. En dat ik 6 keer naar een psychologe ben geweest, in Tilburg en nu blijkt, dat ik ook Autisme heb. Maar ik had dat niet geweten, als ik niet had gezocht, over geestelijke aandoeningen. Dus ben ik altijd aan het worstelen met de psychiatrie in mijn hoofd en dat gaat eigenlijk net als-dat mijn stemming gaat, overdag, van heel vrolijk naar pijnlijk, onzeker. Zo denk ik dus ook over de psychiatrie van: “Het is alleen maar fraude, naar, me toch in die diagnoses herkennen. En ook dat 1 psychiater zegt: “Een genezing is zeker iets waar we naar uitkijken en we weten totaal niet hoe we dat voor elkaar moeten krijgen.” Ik denk dan: “Hij liegt dan toch niet?”